(6.5)| Truusentruus.nl recensie van het spel: The Name of the Rose | |
|
|
| Recensie door : guido | |
| Beoordelingscijfer :
(6.5) |
|
| Auteur : Stefan Feld | Minimum aantal spelers : 2 |
| Uitgever : Ravensburger | Maximum aantal spelers : 5 |
| Jaar van uitgave : 2008 | Talen : Nederlands, Duits en Engels |
| Leeftijd vanaf : 10 jaar | Nog verkrijgbaar? : ja |
| Speelduur : 75 minuten | Prijs : ca. 33 Euro |
| 1) Introductie: | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| AD 1327, winter in een afgelegen abdij op de helling van de noordelijke Alpen. Broeder William von Baskerville, een geleerde Fransicaner monnik uit Engeland, reist als ambassadeur van de Keizer met een delicate opdracht: hij moet een samenkomst van de ketterij verdachte Minorieten en afgezanten van de Paus organiseren. Maar al snel blijkt zijn verblijf een hachelijke onderneming. In de zeven dagen en nachten in het klooster zijn William en zijn leerling Adson getuigen van verdachte gebeurtenissen: een monnik verdrinkt in een vat, tot de rand toe vol met varkensbloed. Een ander valt uit een venster en een derde ligt dood in het badhuis. Geruchten gonzen door de abdij en niet alleen de Abt heeft iets te verbergen. Overal doen vrome sporenwissers hun verdoezelende werk . | |||||
| 2) Spelmateriaal: | |||||
| Het spel bestaat uit: 1 speelbord 8 houten speelfiguren (6 monniken in 6 verschillende kleuren van de spelers, 1 x William en 1 x Adson) 6 lage houten telstenen (in de kleuren van de spelers) 6 hoge houten telstenen (in de kleuren van de spelers) 1 houten beige tijdsteen (vierkant) 42 taakfiches 30 kleurmerken (5 stuks in 6 kleuren, achterzijde letters A t/m E) 3 onthullingfiches 42 incidentkaarten 60 actiekaarten 6 identiteitskaarten 1 spelregelboekje
|
|||||
| 3) Vormgeving en uitleg van het materiaal: | |||||
| The Name of the Rose heeft een prachtige vormgeving. Het spel is voorzien van mooie duidelijke afbeeldingen. Je kunt aan de doos goed zien waar het spel over gaat. Het spelmateriaal is degelijk en voldoet prima. De taakfiches zijn wel erg klein gemaakt, waardoor ze nogal onoverzichtelijk zijn. Ook raak je ze, omdat ze zo klein zijn, snel kwijt. De gebouwen op het speelbord zijn erg onoverzichtelijk door hun Italiaanse namen. De spelers moeten echt zoeken om het juiste gebouw op het speelbord te vinden. | |||||
| 4) Voorbereiding en uitleg aan anderen: | |||||
| De spelregels zijn vrij duidelijk en goed te lezen. Wat wel zo is, is dat je het spel echt een keer op proef gespeeld moet hebben wil je precies weten hoe de spelregels werken. Hierdoor kun je het spel wel aan anderen uitleggen, maar je kunt het gevoel niet overdragen. Voorbereiding: Het speelbord wordt in het midden van de tafel gelegd. De 14 incidentkaarten worden geschud en er worden 6 kaarten getrokken. De 6 kaarten worden naast elkaar gelegd. Tussen de 1e en de 2e, 3e en 4e, 5e en 6e kaart worden onthullingfiches gelegd. De 6 lage houten telstenen worden op veld 10 van de verdenkingkolom gelegd. In de bewijskolom komen de 6 hoge houten telstenen op veld 5 te staan. De tijdssteen wordt op veld 0 van de zonnewijzer geplaatst. De 6 monniken, William en Adson worden op verschillende gebouwen geplaatst. De 42 taakfiches worden geschud. Hierna worden 2 fiches open op elk gebouw geplaatst. Elke speler krijgt: 3 actiekaarten 6 kleurmerken 1 identiteitskaart |
|||||
| 5) Spelverloop: | |||||
| Het spel gaat over 7 ronden. Elke ronde stelt een dag voor die bestaat uit 24 uren. Als eerste op een dag wordt een incidentkaart omgedraaid. Deze heeft een speciale uitwerking die de hele dag duurt. Een dag ziet er als volgt uit: 1) Actiekaart uitspelen 2) Monnik, William of Adson verplaatsen 3) Actie uitvoeren 4) Actiekaart pakken 5) Tijdssteen vooruit plaatsen 1) Actiekaart uitspelen De speler kiest 1 van zijn actiekaarten en legt deze open op de aflegstapel. 2) Monnik, William of Adson verplaatsen Aan de hand van de actiekaart verplaatst de speler 1 van de speelfiguren in een gebouw. 3) Actie uitvoeren Als een monnik in een gebouw geplaatst wordt waar een fiche van zijn kleur ligt, dan moet hij de telsteen van deze monnik in de verdenkingkolom het aantal aangegeven velden terugzetten. Als een speler een monnik plaatst in een gebouw waar geen van zijn fiches liggen dan is hij verdacht en gaat hiermee vooruit met zijn telsteen in de verdenkingkolom. Als je William in een gebouw plaatst, moet je per aanwezige monnik bepalen of zij 3 plaatsen voor- of achteruit gaan in de bewijskolom. En als je Adson in een gebouw plaatst, moet je voor elke aanwezige monnik bepalen of hij 5 punten in de verdenkingkolom voor- of achteruit gaat. 4) Actiekaart pakken. De speler pakt 1 actiekaart van de trekstapel 5) Tijdssteen vooruit zetten. Bij elke verplaatsing gaat de tijdssteen het aantal aangegeven uren op de uitgespeelde kaart vooruit. Dit gaat totdat een speler met de tijdssteen over de 24 uur heen gaat. De dag is hiermee ten einde. Nu worden de verdenkingpunten omgezet naar bewijspunten. De voorste positie gaat 5 velden vooruit, de volgende 4 etc. Vervolgens worden de telstenen opnieuw op plaats 10 van de verdenkingkolom gezet. De speler die de dag heeft geλindigd krijgt de incidentkaart. Na de 1e, 3e en 5e dag moeten de spelers een kleur onthullen van een monnik die ze niet zijn. Er volgt nu een volgende dag. Einde van het spel. Na de 7e dag is het spel afgelopen. Nu volgt de ontmaskering. De spelers leggen bij elke speler een fiche neer met de kleur waarvan ze denken dat de speler die kleur is. Nu worden de identiteitskaarten omgedraaid. Voor elke goede kleur fiche die een speler voor zich heeft liggen gaan ze een aantal velden vooruit in de bewijskolom. Per incidentkaart die een speler tijdens het spel heeft verzameld gaat hij nogmaals 2 velden vooruit. De winnaar is de speler die de minste bewijspunten heeft verzameld. |
|||||
| 6) Pluspunten: | |||||
| Mysterieus spel Geheimhouding geeft het spel een extra dimensie Prachtige vormgeving Degelijk spelmateriaal Goede en duidelijke spelregels Spannend einde |
|||||
| 7) Minpunten: | |||||
| Kleine taakfiches die makkelijk kwijt raken Onoverzichtelijke gebouwen op het speelbord Het spel blijft vrij saai tot het einde Je moet het spel een aantal maal gespeeld hebben om het goed te kunnen spelen |
|||||
| 8) Samenvattend: | |||||
| Aan het begin van The name of the Rose krijgen alle spelers een karakter (monnik) toegewezen. Doel is om deze monnik geheim te houden voor je medespelers. Aan het spel doen 6 monniken mee, jij krijgt er 1 toe gewezen. Elke monnik heeft een eigen kleur. Aan het einde van het spel heb je in ieder geval 3 kleuren voor je liggen, die 3 monniken voorstellen. De 3 kleuren geven aan welke monnik je niet bent. Dus de overige spelers kunnen uit de 3 andere kleuren een monnik kiezen waarvan zij denken dat jij die monnik bent. Belangrijkste van het spel is het bewijsspoor. Wie aan het einde van het spel de minste bewijspunten heeft wint het spel. De punten op dit spoor komen voort uit verdenkingpunten, die de spelers tijdens het spel krijgen. Als je een monnik in een gebouw plaatst waar hij niets te zoeken heeft krijgt deze monnik verdenkingpunten. Als je een monnik plaatst in een gebouw waar hij wel iets te zoeken heeft vermindert hij hiermee zijn verdenkingpunten. Tot aan het einde van het spel zijn de spelers bezig met het verplaatsen van monniken, om zo aan elke monnik verdenkingpunten te geven. Hiermee letten ze natuurlijk wel op dat ze hun eigen monnik zo min mogelijk punten geven. Elke ronde bestaat uit een dag en elke dag uit 24 uur. Wie in zijn beurt over de 24 uur gaat krijgt de in die dag geldende incidentkaart. Voor elke incidentkaart gaat de speler met zijn kleur in de bewijskolom 2 plaatsen vooruit en dit willen ze natuurlijk niet. Want wie aan het einde van het spel de minste punten heeft in de bewijskolom wint het spel. Je probeert dus zo min mogelijk punten te halen en je zo verdekt mogelijk op te stellen. Het met 2 kleuren spelen helpt, als een andere speler ook niet met deze kleur speelt. Het blijft toch moeilijk om je verdekt te houden. Zeker als de spelers aan het einde van het spel uit 3 kleuren mogen kiezen. Vaak valt 1 kleur af, omdat deze zo ver vooruit op het spoor staat dat hij af valt. Het spel blijft vrij saai tot aan het einde van het spel. De spelers verplaatsen de monniken heen en weer en dit is eigenlijk wat ze doen. Het wordt iets spannender naarmate spelers kleuren open leggen van monniken die ze niet zijn, maar de echte spanning komt aan het einde van het spel. Het spel is daarom erg langdradig en de spelers hebben het gevoel dat ze maar wat aan het doen zijn. Naarmate je dit spel een aantal keer gespeeld hebt wordt het toch iets leuker, zeker met spelers die het spel al eens gespeeld hebben. Je weet dan waar je op moet letten en wat je precies moet doen. De spanning aan het einde van het spel komt doordat de spelers dan bij elke speler een kleur moeten neerleggen waarvan zij denken dat die speler die kleur heeft. Nu worden de identiteitskaarten open gedraaid. Voor elke goed geraden kleur gaat de betreffende speler een aantal punten vooruit in de bewijskolom. Hierna worden nog de incidentkaarten opgeteld en dan volgt de winnaar. The Name of the Rose is een spannend spel, maar je moet het toch een aantal keer hebben gespeeld om het goed te kunnen spelen. Het is dus aan te raden om het spel te spelen met spelers die het spel ook al een aantal malen hebben gespeeld. Waardering 63 punten = 6.5 |
|||||
9) Tips: |
|||||
| Probeer je te consenteren om met 2 of 3 kleuren te spelen om zo onschuldig mogelijk te blijven. | |||||
Commentaar van anderen : |
|||||
|
|||||
